Elżbieta Boryniec

Lokomotywa Pana Juliana

Stała w Koluszkach lokomotywa

sapiąc i dysząc, już ledwie żywa.

Lokomotywa pana Juliana

z wiersza dla dzieci powszechnie znana.

Skąd się tam wzięła? Z pobliskiej Łodzi,

skąd Julian Tuwim swój ród wywodzi.

Stamtąd w świat dalej

z fabryk i szwalni

wiozła towary:

włóczki z przędzalni,

wełny, bawełny,

sztruksy i cajgi,

przez góry, rzeki,

hen, aż do tajgi.

I tak to, przez lata,

codziennie od rana

pędziła z Fabrycznej

maszyna zdyszana.

A potem parowóz

z powrotem znów gnał

do Łodzi Fabrycznej,

gdzie metę swą miał.

Na Dworcu Fabrycznym

postoi, odpocznie,

by w drogę znów ruszyć

do bliskich Koluszek,

skąd dalej pojadą

barchany i plusze.

Łodziaków też woził

parowóz w wagonach.

Siedzieli w nich tkacze

i prządka zmęczona.

Był gruby jegomość,

co tytkę miał wielką,

a w tytce kanapki

ze świeżą leberką,

kupioną u Joska,

na Wschodniej, po schódkach.

Zaś obok grubasa

studentka chudziutka

na stancję w stolicy

z kuferkiem jechała

i skrypty opasłe

uważnie czytała.

Juliana Tuwima parowóz też woził.

Poeta z miłością wciąż wracał do Łodzi.

„Sokrates tańczący” z ulicy Andrzeja,

co stukot maszyny w swe rymy ubierał.

Raz kiedyś parowóz,

błyskając ślepiami,

wśród lasów przemykał

i między polami.

Już minął Andrzejów,

do Łodzi znów gnał,

gdzie pośród kominów

wciąż snuła się mgła.

Lecz co to? Nie dworzec,

a dziura jest wielka

i z bliska nie widać

żadnego światełka!

Fabryczny gdzieś zniknął,

ni śladu już po nim…

Więc po co parowóz

do Łodzi tak gonił?

Zagwizdał, zasyczał,

zatrwożył się naraz

i gdzieś na bocznicy

schronienie znalazł.

Wyruszy wnet znowu,

pod ziemię się wtoczy

na dworzec nowiutki

z torami warkoczy.

I mają łodzianie

nadzieję wielką,

że błyśnie dla niego

zielone światełko.