Agnieszka Forzpańczyk

O łódzkim robotniku w XIX-wiecznej manufakturze

Kochane dzieci, ciekawe czy wiecie,

jak kiedyś robotnik zarabiał na życie.

Pracował on w wielkiej jak pałac fabryce

i jako weber wpisany w rubryce,

tkał towar – tkaninę rzecz jasną,

na krosnach, gdzie rejwach i ciasno.

Najpierw na tytle nici nawijał,

potem z osnowy i wątku uwijał

tkaninę piękną i wielce wzorzystą:

kraciastą, pasiastą lub przezroczystą.

Potem musiał ją wyblichować,

bardzo dokładnie wyprasować,

aby nie powstał feler, czyli błąd,

bo nikt by nie kupił tkaniny stąd.

A towar wadliwy, czyli siajowy,

nikomu kupić nie przyszło do głowy.

I tak robotnik w Łodzi pracował

i manufakturę łódzką zachował,

swą pracą dając nam przykład wielki,

materiał długo nawijał na belki.

I tak powstała Łódź włókiennicza,

przemysłowa, szara i robotnicza.

I pamiętajcie dzieci kochane,

że Łódź, to miasto Wam dane,

szanujcie pracę rąk robotników Waszych

i dbajcie o przyszłość wydarzeń naszych.