Joanna Teisner

Różowe okulary

Gdy pan Hilary znalazł wreszcie okulary,

usiadł w starym fotelu i zaczęły się czary.

Za oknem kamienice przy ulicy Tuwima

tonęły w śniegu, była sroga zima.

Tymczasem Hilary poczuł promienie gorące,

stał na Piotrkowskiej, świeciło słońce.

Jak to się stało do końca nie wiedział,

jeszcze przed chwilą w swym domu siedział.

Na rozmyślania czasu szkoda było,

rozejrzał się wokoło, czy to mu się śniło?

Na ławce obok galant w kapeluszu siedział

i taką to historię ciekawie opowiedział:

„W młodości miałem tylko jedno marzenie,

by humorem przegonić wszystkie złe cienie.

Wymyśliłem bajkę niejedną, drogi przyjacielu,

zabawnych bohaterów było w nich wielu.

Był Grześ z dziurawą tytką i Grześ kłamczuszek,

zapominalski Słonik i Dyzio leniuszek,

Zosia Samosia w zielonej beretce,

no któż się oprze takiej kokietce?

Zastanawiasz się może skąd takie pomysły?

Przyglądałem się życiu, gdy w mej głowie rozbłysły.

Gdzieś na rynku słyszałem jak się kłócą warzywa,

przez Łódź codziennie jechała lokomotywa.

Tramwaj pełen słowików spieszących do żony,

ptasiego radia słuchałem w Helenowie urzeczony.

Wszyscy zdaje się lubili te moje bajeczki,

chichrali się przy nich młodzi i stare cioteczki.

Dzisiaj się czasy zmieniły mój drogi,

nikt nie dba o język, więc stał się ubogi.

W domach uczniowie lektur nie chcą czytać,

tylko z komputerem dzień kończyć i witać.

Wezwałem Cię więc tutaj mój Panie Hilary,

byś założył raz jeszcze swe służbowe okulary

i spojrzał przez nie na moje miasto ukochane,

aby było znów w literaturze zakochane”.

Pewien morał z tego wiersza prosto do Was płynie,

Tuwim chciał przekazać chłopakowi, dziewczynie:

mówcie pięknie po polsku i książki kupujcie,

prace dawnych poetów zawsze szanujcie.